تبليغاتX
.... روزهای تنها
ما دو تا ماهی بودیم توی دریای کبود
خالی از اشکهای شور، از غم بود و نبود
پولکامون رنگارنگ روزهامون خوب و قشنگ
آسمونمون یکی خونمون یه قلوه سنگ


خنده مون موجها رو تا ابرا میبرد
وقتی دلگیر بودم اون غصه می خورد
تورهای ماهیگیرها وا نمیشد
عاشقی تو دریا تنها نمیشد
خوابمون مثل صدف پر مروارید نور
پر شد این قصه ما توی درياهای دور

همیشه توک میزدیم به حبابهای درشت
تا که مرغ ماهی خوار اومد و جفتم و کشت
دلش آتیش بگیره دل اون خونه خراب
دیگه نوبت منه سایه اش افتاده رو آب

بعد ما نوبت جفتای دیگه است
روز مرگ زشت دلهای دیگه است
ای خدا کاری نکن یادش بره
که یه ماهی این پایین منتظره
نمی خوام تنها باشم ماهیه دريا باشم
دوست دارم که بعد از این توی قصه ها باشم

|لینک ثابت|
نویسنده نسرین و دیوونه عاشق در تاریخیکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385 و در ساعت1:51
چشم من بیا من و یاری بکن                                      گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیره گریه مگه کاری میشه کرد؟                                  کار از ما نمیاد زاری بکن

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد                                 تا قیامت دلم من گریه میخواد

هرچی دریا رو زمین داره خدا                                      با تموم ابرهای آسمونها

کاشکی میداد همه رو به چشم من                             تا چشام به حال من گریه کنند

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد                                 تا قیامت دل من گریه میخواد

******

قصه گذشته های خوب من                                         خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

حالا باید سر رو زانو بذارم                                           تا قیامت اشک حسرت ببارم

دل هیچکی مثل من غم نداره                                     مثل من غربت و ماتم نداره

حالا که گریه دوای دردمه                                            چرا چشمم اشکش و کم میاره؟

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد                                 تا قیامت دل من گریه میخواد

******

خورشید روشن ما رو دزدیدند                                      زیر اون ابرهای سنگین کشیدند

همه جا رنگ سیاه ماتمه                                           فرصت موندنمون خیلی کمه

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد                                 تا قیامت دل من گریه میخواد

سرنوشت چشاش کوره نمی بینه                              زخم خنجرش میمونه تو سینه

لب بسته سینه غرق به خون                                     قصه موندن آدم همینه

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد                                 تا قیامت دلم من گریه میخواد

(دیوونه عاشق: متشکر از کسانی که با من و نسرین همدردی کردند)

|لینک ثابت|
نویسنده نسرین و دیوونه عاشق در تاریخچهارشنبه ششم اردیبهشت 1385 و در ساعت3:2